Küçük Bir Adımla Başlayan Gönüllülük

Ben öğretmenim. Kitaplarla ve çocuklarla iç içe bir hayatım var. Evimde küçük bir kütüphane oluşturdum. Bulunduğum yerdeki kütüphaneleri ziyaret etmeyi, etkinlikleri takip etmeyi seviyorum. Yeni bir şey öğrendiğimde ya da çocukların ilgisini çekebileceğini düşündüğüm bir etkinlik gördüğümde bunu onlarla paylaşmak hoşuma gidiyor.

Bir gün bir duyuru dikkatimi çekti. Yakındaki kilisede çocuklar için haftada bir gün film gösterimi yapılıyordu. Çocuklarla birlikte gitmeye karar verdik.

İlk gittiğimiz gün çocuklar çok mutlu oldular. Film izlediler, sonra birlikte oyunlar oynadılar. Hatta ayrılmak istemediler. Zamanla orada tanıştıkları arkadaşlarıyla daha sık görüşmeye başladılar. Okulda da bu arkadaşlarından söz ettiklerini duyuyordum.

Etkinlikler sırasında bazen belediyeden görevliler de geliyordu. Çocuklara küçük ödüller veriliyor, birlikte bazı çalışmalar yapılıyordu. Çocuklar hem keyifli vakit geçiriyor hem de yeni şeyler öğreniyordu.

Bir gün yine böyle bir etkinlikteyken bana bir telefon numarası verdiler. İstersem gönüllü öğretmen olarak başvurabileceğimi söylediler.

Aslında gönüllü olmak bazen düşündüğümüz kadar zor değil. O an ben de “neden denemeyeyim?” diye düşündüm ve başvurdum.

Bir süredir orada gönüllü dersler veriyorum. Haftada belirli zamanlarda çocuklarla buluşuyoruz. Aynı zamanda gönüllüler için düzenlenen bazı eğitimlere de katıldım. Ekibimizle ara sıra bir araya geliyor, deneyimlerimizi paylaşıyor ve yeni şeyler öğreniyoruz.

Gönüllülüğün bana en güzel taraflarından biri de mahallemdeki insanları daha yakından tanımak oldu. Daha önce sadece selamlaştığım komşularımla şimdi sohbet edebiliyorum. İnsanlarla aynı amaç için bir araya gelmek gerçekten güzel bir duygu.

Başlarken aslında çok büyük bir şey yapacağımı düşünmemiştim. Sadece denemek istedim. Ama zamanla bunun hem çocuklar hem de benim için ne kadar değerli olduğunu fark ettim.

Bazen gönüllülük sadece küçük bir adımla başlar. Bir etkinliğe gitmek, bir telefon numarası almak ya da “bir kez deneyeyim” demekle. Çoğu zaman da insan hiçbir şey kaybetmez; aksine yeni insanlar tanır, yeni şeyler öğrenir ve bulunduğu yere küçük de olsa bir katkı sunmuş olur.

Benim için gönüllülük böyle başladı. Küçük bir deneme ile. Ve iyi ki denemişim diyorum.